ಬೇಡ ಸ್ವಾಮಿ ನನ್ನ ಫಜೀತಿ ೧೩೩

ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೋ..... ನಿನ್ನಮ್ಮ
ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವಳೊ,
ಸ್ನಾನದ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೊ ಅಥವಾ
ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹರಟೆಯಲ್ಲಿರುವಳೋ....
ನನ್ನವಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲವೆಂದರಿತೆ
ಏಯ್.....  ಕಯಾದು ಎಲ್ಲಿರುವೆಯೇ ?
ನನ್ನನ್ನೇನು ಕೈಲಾಗದವನೆಂದು ತಿಳಿದೆಯೋ ಹೇಗೆ ?
ನಿನಗೆ ಹೆದರಿಕೊಳ್ಳುವ ರಣಹೇಡಿಯೂ ನಾನಲ್ಲ
ಅಳ್ಳೆದೆಯ ಗಂಡನಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ
ಬಾರೇ...  ಬಾ ಬಾ, ಬೇಗ ಬಳಿ ಬಾ...
ಅಬ್ಬರಿಸಿ, ಆರ್ಭಟಿಸಿ ಬೊಬ್ಬಿರಿದಿದ್ದೆ;
ಅಪ್ಪಾ....., ' ಅಮ್ಮ' ಬಂದರು
ಅದು ಲಟ್ಟಣಿಗೆಯ ಹಿಡಿದು ಎನ್ನಬೇಕೆ !?
ಬಬಬ.. ಬಂದಳೇನೋ.... ನಿನ್ನಮ್ಮ !
ಅಯ್ಯೋ.... ಪಾಪಿ, ಮೊದಲೇ ಹೇಳಬಾರದಿತ್ತೇನೋ
ನನ್ನ ಜಂಘಾಬಲವೆಲ್ಲ ಉಡುಗಿ , ನಡುಗಿ
ಮಾತು ಬರದೆ ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಇದ್ದದ್ದುದ ಕಂಡು
ನನ್ನವಳು ನಗುತ ಕಣ್ಹೊಡೆಯ ಬೇಕೆ

ಎಚ್ಚರಿಕೆ

ನನ್ನೊಳು ಇರಬಹುದಾದ
ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯವೆಲ್ಲವ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ
ನನ್ನವಳ
ಮೆಲ್ಲನೆ ಮುಟ್ಟಲೇನೇ.... ಎಂದೆ
ಅವಳ ಮೋಹಕ ನಗೆಗೆ ಕರಗಿ,
ಮತ್ತಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿತನಾಗಿ
ಅವಳ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದು
ಪಾಸ್ವರ್ಡ ಹೇಳೆ ? ಚಿನ್ನಾ... ಎಂದೆ
ಅದು ಎಲ್ಲಿತ್ತೋ ಅವಳಿಗೆ ಕೋಪ
ದಿಗ್ಗನೆ ಮೇಲೆದ್ದು, ಹ್ಞೂಂಕರಿಸಿ
ಮುಟ್ಟಿದರೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈ ಬೆರಳುಗಳು
ಒಂದೂ ಉಳಿಯದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಎನ್ನಬೇಕೆ !
ಶಿವಚೆನ್ನ ೧೭.೦೫.೧೬ 

ಲವಲವಿಕೆಯ ತುತ್ತು

ನಾನೇನೂ
ಬೇಡಲೂ ಇಲ್ಲ,
ಕಾಡಲೂ ಇಲ್ಲ
ನನ್ನವಳ " ಮುತ್ತು "
ಆದರೂ ಬೇಕಿತ್ತು;
'ಬರ'ಗೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಸಿಗೆ
ಲವಲವಿಕೆಯ ತುತ್ತು
ಶಿವಚೆನ್ನ

' ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಾಡು '

ಮೊದಮೊದಲು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ
ಕಣ್ಕಣ್ಗಳು ಕಲೆತ ಸುಸಮಯ
ಮನದಲ್ಲಿ ನೂರು ಭಾವ ಗರಿಗೆದರಿ
ಹೇಳಲೇಕೊ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ವಿಸ್ಮಯ
ತುಟಿಯಂಚಲಿ ನಗು ಮಿಂಚಿ ಮರೆಯಾಯ್ತು
ಕಣ್ಣಂಚಲಿ ಕಂಡ ಕನಸು ಮಿನುಗಿ ಬೆರಗಾಯ್ತು 
ಅಲೆಯುಲಿಯುವ ಅನುರಾಗವೋ
ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಆರಂಭವೋ...
ಚೈತ್ರದಲಿ ಮಾವು ಚಿಗುರಿ
ಕೋಗಿಲೆಯ ತಾ ಕರೆದಂತೆ
ಹೊಂಗೆಯ ಹೂ ಬಾಣಕೆ
ಆ ದುಂಬಿ ಹೆದರಿ ಮನ ಸೋತಂತೆ
ನೀ ಬಂದೆ ಆ ಬೆಳ್ಮುಗಿಲ ಬೆಳಕ
ನಾಚಿಸೋ... ಚಂದ್ರಿಕೆಯಂತೆ

ಬೇಡ ಸ್ವಾಮಿ ನನ್ನ ಫಜೀತಿ

ಎಂದೂ... ನಮಸ್ಕರಿಸಿ,
ಪಾದಪೂಜೆ ಮಾಡದ ನನ್ನವಳು
ಬೆಳ್ಳಂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ದೀರ್ಘದಂಡ ಬಿದ್ದಾಗಲೆ
ಹಿಂದು ಮುಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಆಲೋಚಿಸದೆ
ನಾ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು ;
ಮೋಹಕ ನಗೆ ಬೀರಿದಳೆಂದು ಉಬ್ಬಿ
ಏನೇನೋ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳೆಲ್ಲ ಹಾಕಿ
ಮನಸಾರೆ ನೂರಾರು ಕನಸುಗಳ ಕಂಡು
ಬಾಯಿ ಚಪ್ಪರಿಸಿದ್ದು ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು
ಇದೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿತ್ತೆ ?
ಜೋರಾಗಿ ಆಡಿ ಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ
ನೋವ ನುಂಗಿಕೊಳ್ಳದೆ ಬೇರೆ ಗತಿಯಿಲ್ಲ
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲಿ ಗುಟ್ಟು ತಿಳಿಯುವುದೋ...
ಎಂಬ ಭಯಕೆ ಅಂಜಿ,
ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಅಕ್ಕಿಯ ರುಬ್ಬಿರುಬ್ಬಿ
ಕೈಕಾಲು, ಸೊಂಟ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿರುವಾಗ
ನನ್ನವಳ ಶಪಿಸಿ ಬದುಕುವುದು ಉಂಟೇ ?!
ರ್ರೀ.... ಎದ್ದೇಳ್ರಿ ಸಾಕು ಮಲಗಿದ್ದು ಎಂದಾಗಲೆ ಎದ್ದದ್ದು
ಸಧ್ಯ ಇದು ನಾ ಕಂಡ ಕನಸೇ....?!!
ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಶೈಲು
ಶಿವಚೆನ್ನ ೧೫.೦೮.೧೫

ಬೇಡ ಸ್ವಾಮಿ ನನ್ನ ಫಜೀತಿ !!

ಇತ್ತೀಚೆಗಂತು ಈ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ
ತತ್ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಏನೂ  ಹೊಳೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ !!
ಸಂಸಾರ, ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ
ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಎಲ್ಲಾ.... ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದೀತು
ಮರೆವಿನ ಖಾಯಿಲೆಯಂತೂ ಇಲ್ಲವೇ.... ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ
ನನಗೆ ವಯಸ್ಸಾಯಿತೆಂದು ಕೊಂಡಿರೋ... ಹೇಗೆ ?
ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೆ ಮೂವತ್ತು ತುಂಬಿ ಮೂವತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದು
ನೀವೆಲ್ಲ ಬಂದು ಹರಸಿ, ಶುಭಾಶಯಗಳಿಂದ ಹಾರೈಸಿದ್ದು
ಹಳೆಯದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದೆ ಕೆದಕಿ ಕೆದಕಿ ಯೋಚಿಸಿ
ಆಲೋಚಿಸಿದಷ್ಟು ಎಲ್ಲವೂ ಗೊಜಲು ಗೊಜಲು ;
ಹಾಳಾದ್ದು ಒಂದೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬರದು....
ಲೇ... ಭಾಮ, ಇಂದೇನಾದರು ವಿಶೇಷವೇನೇ...?!
ಹಬ್ಬ, ಹರಿದಿನವಂತು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ
ನಮ್ಮ ಮದುವೆಯ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ದಿನವು ಅಲ್ಲ !!
ಹೋಗಲಿ ಊರಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ
ನಿನ್ನ ಅಷ್ಟೂ ... ಬಂಧು ಬಳಗ ಬರುವರೆ ?
ನನ್ನವಳ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೇ... ಉತ್ತರ, ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ
ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ .... ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ !!
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ... ಘಮಘಮ ಅಡುಗೆಯ ಮಾಡಿಟ್ಟು
ಬಡಿಸದೆ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಾಡುವೆಯಲ್ಲೇ...
ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಹಸಿವಿನ ರುದ್ರ ನರ್ತನಕೆ
ನನ್ನ ಕೈಕಾಲೇ ಆಡುವುದಿಲ್ಲವೇ... ಮಾರಾಯ್ತಿ
ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ನೀ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ನಾ ಹೋಗಿ ತರಲಿ
ರ್ರೀ ... ಸುಮ್ಮನೆ ಹೋದರೆ ಸರಿ
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ "ಲಟ್ಟಣಿಗೆಯ ಪೂಜೆ "

ಇದರ ಮುಂದುವರೆದ ಭಾಗ ಇನ್ನೂ ...... ಇದೆ

" ತಾಯಿಯೇ.... ದೇವರು "

ಕಲ್ಲಾಗಿಹ
ಕಾಣದ ದೇವರ
ಗುಡಿಯೊಳಗಿಟ್ಟು
ಬಗೆ ಬಗೆ ಹೂಗಳ ಅರ್ಪಿಸಿ,
ಧೂಪದಿ, ದೀಪದಿ ಬೆಳಗುತ
ಸ್ತುತಿಸುತ ಜನರು ಪೂಜಿಪರು
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ
ಹೊತ್ಹೆತ್ತು, ತುತ್ತಿತ್ತ
ತಾಯಿಯೇ ದೇವರೆಂದು
ಅರಿಯದೆ ಅವಳ ನೆನೆಯದೆ
ಮಡದಿ, ಮಕ್ಕಳ ಮೋಹದಲಿ
ಮುಪ್ಪಿನ ಕಾಲಕೆ
ಹಿಡಿ ಅನ್ನವ ನೀಡದೆ
ಮೂಲೆಗೆ ಅವಳನೆ ನೂಕುತ
ಮೂಢರ ಹಾಗೆ ವರ್ತಿಸುವರು