Thursday, December 22, 2016

#ಬೇಡಾರೀನನ್ನಫಜೀತಿ



ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲ
ಬರೀ ಒದ್ದಾಟ,
ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನ ತಿಣಕಾಟ
ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ, ಕಾಫಿಗೆ
ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ನನ್ನ ಕರೆದಿರುವಳು
ಹೋಗಲೊ ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ಜಿಘ್ಞಾಸೆಯ
ಲಕ್ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ
ಮುಳುಗಿದವನಿಗೆ
ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಶರಣಾಗಿ
ದಡಬಡಿಸಿ ಎದ್ದವನ ಮುಂದೆ
ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದು
ಅದು ಯಾರೋ ನಿರ್ಮಲಾ ಅಂತೆ
ಮಗಳ ಕೊಂಕು ನಗೆ
ಇವಳಿಗೇನಾದರು ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಹೋಯ್ತೆ
ಒಂದು ಕಡೆ ಖುಷಿ,
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ನನ್ನವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾದರೆ
ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ಟಾಳೆಯೆ ?
ಕೂಗಾಡಿ ಊರು ಕೇರಿ ಒಂದು ಮಾಡುವಳು
ಈ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲ ಬೇಕಿತ್ತೆ ?
ಎಷ್ಟಾದರು ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳಲ್ಲವೆ
ಹಾಗೆಲ್ಲ ಎಂದೂ ನನ್ನ ಅನುಮಾನಿಸಳು
ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮಗಳ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು
ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮನೆಲ್ಲಿಯೇ  ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವಳೋ
ಅಥವಾ ತರಕಾರಿ ತರಲು ಹೋಗಿರುವಳೋ
ಛೆ.... ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಹೀಗೆ ಕೂತರೆ
ಇಂದು ಅವಳ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದಂತೆ
ಕರೆ ಮಾಡಿ ಇನ್ನೊಂದು ಘಂಟೆಯಲ್ಲಿರುವೆ
ಅರೆಬರೆ ಮಾತನಾಡಿ
ಬಾತ್ ರೂಮಿನ ಕಡೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ
ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಟಿಪ್ ಟಾಪಾಗಿ ಹೋರಟವನ
ಮಗಳೇ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ
ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿ
ನೀವೇನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ ಪಪ್ಪಾ
ಅವರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವರು ಅಡ್ರೆಸ್ ಕೊಟ್ಟಿರುವೆ
ನಕ್ಕು ಹೋದವಳ ಸಿಗಿದು ಹಾಕುವಷ್ಟು
ಕೋಪ ಬಂದರೂ ಏನೂ.... ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ
ಅಡ್ರೆಸ್ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತೆ
ಅರ್ಧ ದಾರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವಳ ತಡೆದು
ವಾಪಾಸ್ ಕಳುಹಿಸಿ ಬಿಡಬೇಕು
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಂದು ನನ್ನ ತಿಥಿ ಗ್ಯಾರಂಟಿ
ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಿ
ಹೊರಗೆಲ್ಲೂ.... ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ
ಮಾನ, ಮರ್ಯಾದೆ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಹರಾಜು
ಅಲ್ಲಾ... ಅವಳ ಜೊತೆ ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿ
ಘಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಇದ್ದ ಧೈರ್ಯ
ಈಗ ಏಕಿಲ್ಲ !?
ಯೋಚಿಸಲಾಗದೆ ತಲೆತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದವನ
ಕೈಹಿಡಿದೆತ್ತೆ ಪೆಟ್ಟಾಯ್ತೆ ನನ್ ರಾಜ
ಅದೇ ಸುಕೋಮಲ ಸ್ವರ
ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಳೇ.... ಭಯಕೆ ಕಣ್ ಬಿಟ್ಟರೆ
ನನ್ನವಳು ಹೇಗಿದೆ ಈ ನಿರ್ಮಲ ಕರಾಮತ್ತು ಎನ್ನಬೇಕೆ
#ಶಿವಚೆನ್ನ ೨೨.೧೨.೧೬

No comments:

Post a Comment